Voor ‘Stuur een foto’ vind ik dit een mooie. Moeder wordt door haar zoon (mijn man) begeleidt om een nieuwe zomerjas te gaan kopen. Want ook op 90 jarige leeftijd wil deze moeder er nog patent uitzien. Fijn als je dan als moeder zo’n kind hebt, die dat met je gaat doen. Voor meer foto’s van moeder-en-kind kijk op ‘Stuur een foto’
Een weekje lekker uitrusten kan erg goed in Noordlaren. Wat een rust en ruimte daar. Het weer werkte goed mee, dus we hebben weer genoten. In mei is de natuur ook zo mooi met al die bloemenpracht. Mica onze oppashond zorgt ervoor dat we veel gewandeld hebben.
Vanuit Anloo wandelden we langs de Drentse Aa. Prachtige natuur daar. De breedblad orchis stond al in bloei. Ook hebben we slangenwortel gezien. Beiden planten, die vrij zeldzaam zijn in Nederland. Mooi, mooi.
Buiten alle studiemateriaal om kom ik weinig meer toe aan het lezen van een boek. De afgelopen weken heb ik daar weer eens verandering in gebracht. 
De verdovers van Anna Enquist gaf een inkijk in het ziekenhuisleven van met name de anesthesiologie, maar er was ook veel te herkennen van het leven van een psychotherapeut en de omgang met zijn patienten. Het was een boek over rouwverwerking. De psychotherapeut Drik probeert zijn leven weer op de rit te krijgen na de dood van zijn vrouw. Hij begint weer patiënten aan te nemen en hij stuit dan op een patiënt waar hij geen grip op kan krijgen.
Een onvervalste maar ook onconventionele doktersroman. Over de ongrijpbaarheid van onze driften en verlangens en over de vraag wat wij moeten doen met onze trauma’s: wegstoppen en verdoven of voelbaar maken en naar de oppervlakte laten komen. Toevallig ging het tweede boek ook over rouwverwerking. Een somber onderwerp, maar ook Tonio van A.F. Th. van der Heijden heb ik met veel plezier gelezen.
De schrijver verloor zijn zoon bij een verkeersongeval . Hij werd 21 jaar. In deze roman doet de auteur het enige wat hij nog kan, zien te overleven en schrijven over de dood van zijn zoon en wat het teweeg heeft gebracht: verdriet, gemis, pijn, woede, angst, schuldgevoelens, machteloosheid en radeloosheid. Hij probeert het onmogelijke: het te begrijpen en dragelijk te maken. Herinneringen aan Tonio en het leven van de auteur en zijn vrouw met hun zoon worden afgewisseld met de gebeurtenissen rond en na Tonio’s dood en de gevoelens en reacties van de schrijver en diens vrouw. Het naakte, rauwe, onbeschrijfelijke verdriet spreekt uit ieder woord. Indrukwekkende, overweldigende roman over een van de ergste dingen die een mens kan overkomen: de dood van een kind. Vanavond werd bekend, dat ‘Tonio’ de winnaar is geworden van de Librisprijs 2012. Ik vind het een terechte winnaar, hoewel ik de andere kandidaat-boeken niet gelezen heb.
De vriendin van mijn broer maakte een portret van hem. Door de achtergrond zo te maken als zij dat deed, zette ze mijn broer neer met wat iets heel waardevols is in zijn bestaan. Het is namelijk zijn lust en zijn leven om tijdens natuurwandelingen overal (zeldzame) planten te ontdekken, andere planten te determineren, de vindplaatsen vast te leggen. Hij fungeert als contactpersoon met een overkoepelende instantie in Leiden, die het plantenbestand in Nederland in kaart brengt. Mijn broer is een fenomeen, een klein groen sprietje brengt hem in vervoering. Wandelen met mijn broer is een heel aparte ervaring. Hij ziet details, waar ik zo aan voorbij zou lopen. Op het fotodetail van het portret van mijn broer is de achtergrond gemaakt van échte planten. (Stuur een foto )
Het hele weekend en eigenlijk ook al een paar weken hiervoor worden overheerst door het Monopolyspel. 
Voor de opleiding tot specialist hoogbegaafdheid, die ik volg, moeten we een monopolyspel maken over een veilig pedagogisch klimaat. Ik doe het samen met drie studiegenoten, dus we delen de werkzaamheden, maar voor het bedenken van de grote lijnen hebben onze hersens behoorlijk gekraakt. A.s. dinsdag wordt het spel op proef gespeeld door weer andere studiegenoten. Met hun feedback maken we dan de definitieve versie. We hopen op een hoog cijfer. Aan onze inzet (gedrevenheid eigenlijk) kan het niet liggen, maar toch maar even afwachten.
Op zo’n druilerige 2e paasdag was het even een opsteker om de kunstroute in de Beemster te bezoeken. Dit jaar hadden ze een groter aantal gastexpotanten vanwege het 600 jarig bestaan van de Beemster. Zeker leuk als er dan ook nog een oude bekende van ons haar laatste werk exposeert. De dame in kwestie kan altijd heel geanimeerd vertellen over haar werk en hoe het ontstaat. Alle kunstwerken, die nu geëposeerd werden zijn onderdeel van haar onderzoek naar structuren,die weer hun oorsprong hebben bij de ontstaansgeschiedenis van onze aarde.
Aangeprezen met vier sterren vond ik de film in eerste instantie tegenvallend. Maar nu ik er na een paar dagen nog weer aan terugdenk, heb ik er toch een heel goed gevoel bij. Het is de verfilming van de worsteling, die homo’s doormaken. Het uit de kast komen is nog niet zo eenvoudig. Wat mag je wel en niet laten zien aan de buitenwereld van je homosexualiteit en van de liefde en dus van jezelf. De hoofdrolspelers zijn heel sterk, ze zetten de personages realistisch en innemend neer. De link die gelegd wordt met het snuiven van coke had van mij niet gehoeven, alsof je zonder het verdovende werk van dat spul de situatie niet aan zou kunnen.
Voor mij is Pasen een lekker lang weekend vrij en hopen op een voorjaarszonnetje. Vroeger mocht je met Pasen je nieuwe zomerkleren aan, de winterkleren gingen de kast weer in, zodat je er op zijn Paasbest uitzag. Heel vaak was het dan nog net iets te koud om die kleren te dragen. Daar moest ik dit lange vrije weekend aan denken. Je zou wel willen, dat het lekker voorjaarsweer is, maar zitten op een terras, kan alleen maar mét jas! Fijne paasdagen!
Amsterdam, bij standbeeld van Multatuli (Stuur een foto)
Vorige week voelde het meer aan als ‘lente’ dan nu. De kou is weer terug, helaas. Om het voorjaarsgevoel toch vast te houden heb ik op mijn balkon de plantenbakken gevuld met geel/oranje violen. Het frisse geel springt er in het vroege voorjaar altijd uit in de natuur. Het speenkruid, de narcissen, de forsytia zijn allemaal voorbodes van de lente. (Stuur een foto)
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.